Dokument roboczy ,,Instrumentum laboris” Synodu – dokończenie tekstu.

ROZDZIAŁ IV ANIMACJA I ORGANIZACJA
DUSZPASTERSTWA

198. Do towarzyszenia ludziom młodym w ich rozeznaniu powołaniowym potrzebne są nie tylko osoby kompetentne, ale również odpowiednie struktury animacyjne, które byłyby nie tylko skuteczne i wydajne, ale także atrakcyjne i promieniujące, dzięki stylowi relacyjnemu i dynamice braterskiej, jakie one generują. Niektóre KE odczuwają potrzebę ,,nawrócenia instytucjonalnego”. Szanując i integrując nasze uzasadnione różnice, uznajemy w komunii uprzywilejowaną drogę dla misji, bez której nie można zarówno wychowywać jak i ewangelizować. Coraz ważniejsze staje się zatem, abyśmy jako Kościół sprawdzili nie tylko to ,,co czynimy dla młodych i z młodymi”, ale także ,,jak” to robimy.

Aktywny udział młodzieży

199. W imieniu wielu innych, pewien młody człowiek, odpowiadając na QoL mówi:
,,Chcemy być zaangażowani, doceniani, czuć się współodpowiedzialnymi za to, co się dzieje”. Młodzi, jako ochrzczeni, są powołani, aby być ,,uczniami- misjonarzami” i w tym kierunku podejmowane są ważne kroki (por. EG 106). W ślad za dokumentem soborowym Apostolicam actuositatem, Jan Paweł II powiedział, że w młodych ludziach ,,Kościół nie może widzieć po prostu przedmiotu swojej duszpasterskiej troski. W rzeczywistości bowiem są oni, i do tego stale trzeba ich zachęcać, czynnym podmiotem, aktywnymi uczestnikami ewangelizacji i twórcami społecznej odnowy”(CL 46). Na tym, zdaniem wielu KE, polega prawdziwa kwestia kluczowa duszpasterstwa młodzieży: śmiałe przejście od czynienia duszpasterstwa,,dla młodzieży”do czynienia duszpasterstwa ,,z ludźmi młodymi”. Benedykt XVI często zachęcał młodych ludzi, by byli aktywnymi uczestnikami misji: ,,Drodzy młodzi, jesteście pierwszymi misjonarzami wśród swych rówieśników!” (Orędzie na XXVIII Światowy Dzień Młodzieży 2013, 18 października 2012 roku), dlatego, że ,,najlepszym sposobem ewangelizacji młodego człowieka jest dotarcie do niego przez innego młodego człowieka”(QoL). Należy określić uprzywilejowane pola dla aktywnego uczestnictwa młodzieży. Niektóre KE potępiają rzeczywistość ,,klerykalizmu” jako problemu czasami nie do pokonania: jedna z KE stwierdza, że ,,wielu naszych młodych uważa, iż Kościół składa się tylko z księży i osób konsekrowanych, którzy go reprezentują”.
Przełamywanie tej wizji pozostaje celem, który wiele KE ma nadzieję osiągnąć poprzez jasne zajęcie stanowiska ze strony Synodu.

Kościół na danym terytorium

200. Cały lud Boży jest podmiotem misji chrześcijańskiej (por. EG 120), a wyraża się to
poprzez różne obowiązki i na różnych poziomach animacji. Następca Piotra nieustannie okazuje szczególną miłość wobec ludzi młodych, co oni sami uznają i doceniają. To, że stanowi widzialne centrum jedności Kościoła oraz jego powszechny

61

wpływ medialny, stawiają go jako przewodnika, który uznaje i wspiera wkład wszystkich
charyzmatów i instytucji służących młodym pokoleniom. Wiele KE zapewnia posługę centralnego duszpasterstwa młodzieży, ale uprzywilejowanym czynnikiem pozostaje Kościół partykularny, któremu przewodniczy i animuje wraz ze swoimi
współpracownikami biskup, sprzyjając zsynchronizowaniu i doceniając dobre doświadczenia komunii między tymi wszystkimi, którzy pracują dla dobra młodych. O ile wiele KE twierdzi,że istnieje dobra posługa w tej dziedzinie duszpasterstwa, to w niektórych częściach świata jest dużo improwizacji a mało organizacji.
Z terytorialnego punktu widzenia parafia, Kościół między domami, jest zwyczajnym
miejscem duszpasterstwa, a jej znaczenie zostało wyraźnie potwierdzone w naszych czasach (por. EG 28). Pewien młody człowiek w QoL stwierdza, że ,,tam, gdzie kapłani są wolni od zadań finansowych i organizacyjnych, mogą skoncentrować się na pracy duszpasterskiej i sakramentalnej, która dotyka życia ludzi” Jeśli niektóre KE wskazują na żywotność parafii,to dla innych nie wydają się już odpowiednią przestrzenią dla młodych, którzy zwracają się ku innym doświadczeniom Kościoła, lepiej dostosowanym do ich mobilności, miejsc życia i poszukiwań duchowych.

Wkład życia konsekrowanego

201. Wiele KE wyraża swoją szczerą wdzięczność za obecność na ich terenie wielu oddanych osób konsekrowanych, które wiedzą, jak ,,wychowywać poprzez ewangelizację i ewangelizować poprzez wychowanie" w wielu różnych formach i stylach. Obecnie osoby konsekrowane przeżywają delikatny okres: jeśli w niektórych krajach, zwłaszcza w krajach rozwijających się ma miejsce rozwój i żywotność, która dobrze wróży na przyszłość, to na terenach bardziej zsekularyzowanych istnieje znaczny spadek liczbowy, a także kryzys tożsamości, spowodowany przez fakt, że współczesne społeczeństwo zdaje się już nie potrzebować osób konsekrowanych. Niektóre KE zauważają, że życie konsekrowane jest szczególnym miejscem, w którym może wyrażać się ,,geniusz kobiecy”. Czasami jednak istnieje kościelna niezdolność, by uznać, dać przestrzeń i stymulować tę wyjątkową kreatywność, tak bardzo potrzebną dzisiaj, i unikać instrumentalnego wykorzystywania różnych charyzmatów, co oznacza,konieczne i odważne ,,nawrócenie kulturowe” Kościoła.
202. Przekonani, że młodzi ludzie są prawdziwym źródłem ,,odmłodzenia” dynamizmów
kościelnych, USG pyta: ,,Czy naprawdę jesteśmy wrażliwi na młodych ludzi? Czy rozumiemy ich potrzeby i oczekiwania? Czy rozumiemy ich potrzebę dokonywania znaczących doświadczeń? Czy jesteśmy w stanie pokonać dystans, który dzieli nas od ich świata?”. Wszędzie tam, gdzie młodym ludziom oferowane jest wysłuchanie, akceptacja i świadectwo w sposób twórczy i dynamiczny, rodzą się więzi i sympatie, które przynoszą owoce. Dla USG byłoby wskazane utworzenie ,,stałego obserwatorium” młodzieży na poziomie Kościoła powszechnego.

Stowarzyszenia i ruchy

203. Wielu młodych ludzi żyje i odkrywa swoją wiarę poprzez zdecydowaną i czynną

62

przynależność do ruchów i stowarzyszeń oferujących im intensywne życie braterskie,
wymagające drogi duchowości, doświadczenia posługiwania, odpowiednio dużo miejsca na towarzyszenie oraz kompetentne osoby pomagające w rozeznaniu. Właśnie dlatego ich obecność jest zazwyczaj doceniana. Tam, gdzie Kościół ma trudności w zachowaniu
widzialnej i znaczącej obecności, ruchy te zachowują żywotny dynamizm i odgrywają istotną rolę. Ich obecność jest pozytywna także w innych miejscach: ich styl wspólnotowy oraz duch modlitwy, docenienie słowa Bożego i służby najuboższym, ich radosna przynależność oraz dowartościowanie sfery cielesnej i emocjonalnej, aktywne zaangażowanie i nacisk na czynne uczestnictwo to tylko niektóre niewątpliwie interesując elementy, które tłumaczą ich wielki sukces wśród młodych. Niektóre KE, uznając owocność tego wszystkiego, proszą Synod o przemyślenie i zaoferowanie praktycznych wskazówek do przezwyciężenia pokusy autoreferencyjności niektórych ruchów i stowarzyszeń, ponieważ konieczne jest aby ,,uczestnictwo tych grup w obrębie całego duszpasterstwa Kościoła było bardziej stabilne” (EG 105). W tym kierunku należałoby docenić kryteria oferowane przez IE 18.

Sieci i współpraca na poziomie obywatelskim, społecznym i religijnym

204. Kościół jest wezwany do zdecydowanego nawiązania relacji ze wszystkimi, którzy są
odpowiedzialni za wychowanie młodzieży w sferze obywatelskiej i społecznej. Obecna
wrażliwość na ,,kryzys edukacyjny” jest wspólna dla Kościoła i społeczeństwa
obywatelskiego. Wymaga on wspólnych wysiłków, aby odtworzyć przymierze w świecie
dorosłym. ,,Tworzenie sieci” jest jedną z działalności kluczowych, którą należy rozwijać w
trzecim tysiącleciu. W świecie, gdzie Kościół jest coraz bardziej świadomy, że nie jest
jedynym podmiotem działającym w społeczeństwie, ale przyznaje, że jest ,,mniejszością,
która powinna wnieść swój wkład”, konieczne staje się uczenie sztuki współpracy i zdolności do budowania relacji z myślą o wspólnym projekcie. Będąc dalekimi od myśli, że nawiązanie dialogu z różnymi organizacjami społecznymi i obywatelskimi oznacza utratę swej tożsamości, niektóre KE twierdzą, że zdolność do łączenia sił i planowanie wraz z innymi drogi odnowy pomaga Kościołowi nabyć autentyczną dynamikę ,,wyjścia”.
205. Nie tylko na poziomie obywatelskim i społecznym, ale także w dziedzinie ekumenicznej i międzyreligijnej niektóre KE wskazują, że dążenia do osiągnięcia wspólnych celów w różnych dziedzinach – na przykład praw człowieka, ochrony stworzenia, sprzeciwu wobec jakiejkolwiek przemocy i maltretowania dzieci, poszanowania wolności religijnej – pomagają różnym podmiotom w otwieraniu się, poznawaniu się nawzajem, szacunku i współpracy.

Planowanie pastoralne

206. Wiele KE narzeka na dezorganizację, improwizację i powtarzalność we wszystkich
dziedzinach. Podczas RP powiedziano, że ,,czasami w Kościele trudno jest przezwyciężyć
logikę, że zawsze tak się robiło”(RP 1). Czasami podkreślano nieprzygotowanie niektórych duszpasterzy, którzy nie czują się na siłach, aby zmierzyć się ze złożonymi wyzwaniami naszych czasów, i którym zatem grozi zamknięcie się w nieaktualnych już wizjach eklezjologicznych, liturgicznych i kulturowych. Jedna z KE stwierdza, że ,,często brakuje mentalności zaplanowania procesów”, a zdaniem wielu innych użyteczne byłoby
zastanowienie się, jak towarzyszyć diecezjom w tej dziedzinie, ponieważ dzisiaj, jak mówi

63

jedna z KE ,,pojawia się postulat większej koordynacji, dialogu, planowania a także studium w odniesieniu do młodzieżowego duszpasterstwa powołań”. Inne KE podkreślają pewien kontrast między planowaniem operacyjnym a rozeznaniem duchowym. Rzeczywiście dobry projekt duszpasterski powinien być dojrzałym owocem autentycznej drogi rozeznawania w Duchu Świętym, która prowadzi wszystkich, by pójść na głębię. Każdy członek wspólnoty jest wezwany do wzrastania w zdolności do słuchania, szanując dyscyplinę całości doceniającej wkład każdego, i w sztuce łączenia sił w perspektywie takiego planowania, które stałoby się dla członków wspólnoty procesem przekształcającym.

Związek między wydarzeniami nadzwyczajnymi a życiem codziennym

207. Wiele KE zaoferowało refleksje na temat relacji między niektórymi ,,wielkimi
wydarzeniami” duszpasterstwa młodzieży – przed wszystkim ŚDM, ale również
międzynarodowymi spotkaniami młodzieży, kontynentalnymi, krajowymi i diecezjalnymi – a zwyczajnym życiem wiary młodzieży i wspólnot chrześcijańskich. Istnieje wielkie uznanie dla ŚDM, ponieważ, jak mówi jedna z KE, "oferują doskonałe możliwości pielgrzymki, wymiany kulturalnej i budowania przyjaźni w kontekście lokalnym i międzynarodowym”. Jednak niektóre KE proszą o weryfikację i ożywienie: niektóre uważają je za doświadczenie zbyt elitarne, a inne chcą, aby były bardziej interaktywne, otwarte i dialogiczne.
208. Podczas RP młodzi ludzie zastanawiali się, jak ,,wypełnić lukę między wydarzeniami
kościelnymi o szerszym zakresie, a parafią” (RP 14). O ile dla wielu młodych ludzi wielkie
wydarzenia odgrywają znaczącą rolę, to często trudno jest włączyć w codzienność entuzjazm, pochodzący z uczestnictwa w podobnych inicjatywach, które mogą stać się w ten sposób chwilami uchylania się i ucieczki od codziennego życia wiary. Pewna KE stwierdza w tym względzie, że ,,wydarzenia międzynarodowe mogą stać się częścią zwyczajnego duszpasterstwa młodzieży, a nie tylko wydarzeniami jednorazowymi, jeśli relacja między tymi wydarzeniami staje się wyraźniejsza a tematyka stanowiąca ich podstawę przekłada się na refleksję i praktykę w naszym codziennym życiu osobistym i wspólnotowym". Niektóre KE ostrzegają przed złudzeniem, że niektóre wydarzenia nadzwyczajne rozwiążą kwestię drogi wiary i życia chrześcijańskiego młodych ludzi: pod tym względem konieczna jawi się troska o procesy pozytywne, programy edukacyjne oraz inne drogi wiary. Ponieważ, jak mówi jedna z KE ,,najlepszym sposobem głoszenia Ewangelii w naszych czasach jest życie nią w codziennym życiu z prostotą i mądrością”, ukazując w ten sposób, że jest ona solą, światłem i zaczynem każdego dnia.

Ku duszpasterstwu zintegrowanemu

209. Jedna z KE, podobnie jak wiele innych, na temat relacji między duszpasterstwem
młodzieży a duszpasterstwem powołaniowym stwierdziła: ,,Mimo, że są znaczące
doświadczenia w tym zakresie, istnieje silna potrzeba nadania specyficznej struktury
duszpasterstwu młodzieży i powołań. Ponadto, istnieje potrzeba współpracy z
duszpasterstwem rodzinnym, edukacyjnym, kulturowym i społecznym, aby zbudować

64

spersonalizowany plan życiowy dla każdej osoby ochrzczonej”. Wszędzie wyłania się
prawdziwe poszukiwanie lepszej koordynacji, synergii i integracji między różnymi
dziedzinami duszpasterstwa, których wspólnym celem jest pomoc wszystkim ludziom
młodym w osiągnięciu ,,miary wielkości według Pełni Chrystusa” (Ef 4, 13). W obliczu
mnożenia się ,,biur”, co prowadzi do rozdrobnienia planowania i działania, trudności w
wyjaśnieniu różnych kompetencji oraz kłopotów w zarządzaniu różnymi poziomami
relacyjnymi, zdaniem niektórych KE trzeba potwierdzić i umocnić ideę zintegrowanej opieki duszpasterskiej, skupionej na centralnej pozycji adresatów.
210. Dla wielu kluczem do osiągnięcia tej zintegrowanej jedności jest perspektywa ludzkiej egzystencji, ponieważ ,,wymiar powołaniowy duszpasterstwa młodzieżowego nie jest czymś, co można zaproponować tylko pod koniec całego procesu lub grupie szczególnie wrażliwej na specyficzne wezwanie powołaniowe, ale należy go stale proponować w całym procesie ewangelizacji i wychowania w wierze nastolatków i ludzi młodych” (Franciszek, Przesłanie dla uczestników międzynarodowej konferencji na temat: ,,Duszpasterstwo powołaniowe i życie konsekrowane. Perspektywy i nadzieje”, 25 listopada 2017 r.).

Seminaria i domy formacji

211. Młodzi kandydaci do posługi kapłańskiej i do życia konsekrowanego żyją w takich
samych warunkach, jak inni młodzi: dzielą te same bogactwa i słabości, jak ich rówieśnicy, w zależności od kontynentów i krajów, w których mieszkają. W tym celu konieczne jest
zaoferowanie odpowiednich wskazań w różnych sytuacjach lokalnych. Ogólnie mówiąc, w odniesieniu do rozeznania powołaniowego niektóre KE wskazują dwa główne problemy: narcyzm, gdzie poszczególne osoby martwią się jedynie o swoje potrzeby i skłonność do postrzegania powołania jedynie jako samorealizacji. Oba mają wspólny rdzeń w potencjalnie patologicznej koncentracji na sobie. Dwa niebezpieczeństwa, które zagrażają także procesom formacyjnym to indywidualizm, skupiony na autonomicznym podmiocie, który wyklucza uznanie, wdzięczność i współpracę z działaniem Boga; intymizm, który zamyka osobę w wirtualnym świecie i w fałszywym życiu wewnętrznym, gdzie wykluczona jest potrzeba, by mieć do czynienia z innymi i ze wspólnotą (por. PD i GE 35-62). Musimy opracować procesy formacyjne, które byłyby zdolne wyzwolić wielkoduszność młodych ludzi znajdujących się w procesie formacji, czyniąc ich coraz bardziej świadomymi, że są na służbie ludu Bożego.
Trzeba zapewnić wysokiej jakości zespoły formacyjne, zdolne do współdziałania z
konkretnymi potrzebami dzisiejszej młodzieży oraz z ich potrzebą duchowości i radykalizmu. Organizacja czasu, przestrzeni i działań w domach formacyjnych powinna umożliwiać prawdziwe doświadczenie życia wspólnego i braterskiego.

ZAKOŃCZENIE

Powszechne powołanie do świętości

65

212. Figurą podsumowującą i jednoczącą życie chrześcijańskie jest świętość, ponieważ ,,Pan Jezus, Boski Nauczyciel i Wzór wszelkiej doskonałości, głosił swoim uczniom każdego stanu – wszystkim razem i każdemu z osobna – świętość życia, której sam jest sprawcą i wykonawcą”(LG 40). Świętość obejmuje z jakościowego i globalnego punktu widzenia każdy inny wymiar życia człowieka wierzącego i komunii kościelnej, doprowadzony do pełni, zgodnie z darami i możliwościami każdego z nich. Dlatego św. Jan Paweł II zaproponował ją na początku trzeciego tysiąclecia jako ,,«wysoką miarę» zwyczajnego życia chrześcijańskiego”(NMI 31). Podjęcie tego tematu w GE oferuje pogłębioną refleksję na temat świętości w świecie współczesnym i przypomina wszystkim o woli Pana Jezusa, który ,,chce, abyśmy byli świętymi i nie oczekuje, że zadowolimy się życiem przeciętnym, rozwodnionym, pustym”(GE 1). Wszystko rozgrywa się wyraziście w praktyce życia codziennego: ,,Siła świadectwa świętych polega na przeżywaniu błogosławieństw i reguł, według których będziemy sądzeni podczas Sądu Ostatecznego. Są to słowa krótkie, proste, ale praktyczne i ważne dla wszystkich, ponieważ chrześcijaństwo jest przede wszystkim po to, aby nim żyć”(GE 109).

Młodość, czas na świętość

213. Będąc przekonani, że ,,świętość jest najpiękniejszym obliczem Kościoła”(GE 9), zanim zaproponujemy ją młodym, wszyscy jesteśmy wezwani, aby żyć nią jako świadkowie, stając się tym samym wspólnotą ,,sympatyczną”, jak opowiadają przy różnych okazjach Dzieje Apostolskie (por. GE 93). Towarzyszenie młodym ludziom na drogach świętości staje się istotne, jeśli sami jako pierwsi jesteśmy konsekwentni. Skoro św. Ambroży stwierdził, że ,,każdy wiek jest dojrzały do świętości” (De Virginitate, 40), to niewątpliwie jest nim także młodość! W świętości wielu młodych ludzi Kościół rozpoznaje łaskę Boga, która poprzedza i towarzyszy historii każdego z nich, znaczenie wychowawcze sakramentów Eucharystii i Pojednania, owocność wspólnych dróg w wierze i miłości, energię proroczą tych ,,mistrzów”, którzy często przypieczętowali krwią to, że byli uczniami Chrystusa i misjonarzami Ewangelii. Jeśli prawdą jest, jak stwierdzili młodzi podczas spotkania przedsynodalnego, że autentyczne świadectwo jest językiem najbardziej poszukiwanym, to życie młodych świętych jest prawdziwym słowem Kościoła, a zaproszenie do podjęcia świętego życia jest najbardziej koniecznym apelem dla dzisiejszej młodzieży. Autentyczny dynamizm duchowy i owocna pedagogia świętości nie zawodzą głębokich aspiracji ludzi młodych: ich potrzeby życia, miłości, rozwoju, radości, wolności i przyszłości a także miłosierdzia i pojednania. Dla wielu
KE wielkim wyzwaniem jest stale zaproponowanie świętości jako perspektywy sensu
dostępnej dla wszystkich młodych ludzi i osiągalnej w zwyczajnym życiu.
Młodzi święci i młodość świętych
214. Jezus zachęca każdego ze swoich uczniów, by całkowicie oddał swoje życie, bez
kalkulacji czy korzyści osobistych. Święci przyjmują to wymagające żądanie i wyruszają z
pokorną uległością, idąc za Chrystusem ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Kościół
spogląda w niebo świętości i widzi coraz większą i jasną konstelację młodych mężczyzn i
kobiet, nastolatków, młodych świętych i błogosławionych, którzy od czasów pierwszych

66

wspólnot chrześcijańskich docierają aż do nas. Przyzywając ich jako orędowników, wskazuje ich ludziom młodym jako odniesienie dla ich życia. Różne KE proszą o docenienie świętości młodzieńczej, w celach wychowawczych, a sami ludzie młodzi przyznają, że są ,,bardziej podatni na «narrację życia» niż na abstrakcyjne rozważania teologiczne”(RP, część II, Wstęp). Biorąc pod uwagę, że młodzi ludzie mówią, że ,,opisy życia świętych są nadal dla nas istotne”(RP 15), ważne staje się, aby je przedstawić w sposób odpowiedni dla ich wieku i stanu.
Szczególne miejsce należy się Matce Pana, która żyła jako pierwsza uczennica swego
umiłowanego Syna i jest wzorem świętości dla każdego wierzącego. Dzięki jej zdolności do strzeżenia i rozważania w swoim sercu Słowa (por. Łk 2,19.51), Maryja jest dla całego
Kościoła Matką i nauczycielką rozeznania. Warto także wspomnieć, że obok ,,młodych świętych” istnieje potrzeba przedstawienia ludziom młodym ,,młodości świętych”. Wszyscy bowiem święci przeszli przez młody wiek i dla dzisiejszej młodzieży byłoby przydatne ukazanie, jak święci żyli w czasach swojej młodości. W ten sposób możliwe byłoby przejęcie wielu sytuacji młodzieżowych, które nie są proste ani łatwe, ale gdzie Bóg jest obecny i działa tajemniczo. Ukazanie, że Jego łaska działa na krętych ścieżkach cierpliwego budowania świętości, która dojrzewa w czasie na tylu niespodziewanych drogach może dopomóc wszystkim młodym bez wyjątku w pielęgnowaniu
nadziei świętości, która zawsze jest możliwa.

MODLITWA ZA SYNOD

Panie Jezu,
Twój Kościół pielgrzymujący ku Synodowi
Kieruje spojrzenie ku wszystkim młodym świata.
Prosimy Ciebie, aby odważnie
brali swe życie w swoje ręce
Dążyli do tego, co najpiękniejsze i najgłębsze
I zachowali zawsze serce wolne
Wspieranymi przez mądrych i wielkodusznych przewodników,
pomóż im odpowiedzieć na powołanie
jakie kierujesz do każdego z nich,
aby wypełnili swoje plany życiowe
i osiągnęli szczęście.
Zachowaj ich serca otwarte na wielkie marzenia
i spraw, aby byli wrażliwi na dobro braci.
Niech jak umiłowany Uczeń,
i oni będą pod krzyżem
By przyjąć twoją Matkę, otrzymując ją jako dar od Ciebie.
Niech będą świadkami Twojego Zmartwychwstania
i potrafią rozpoznać Ciebie żyjącego u swego boku
głosząc z radością, że Ty jesteś Panem.
Amen.

67

________________________

SKRÓTY:

AL Amoris laetitia
DC Deus caritas est
KE Konferencja Episkopatu / Konferencje Episkopatów
CL Christifideles laici
DP Dokument przygotowawczy
DV Dykasteria watykańska
EG Evangelii gaudium
EN Evangelii nuntiandi
SDM Światowy Dzień Młodzieży
GE Gaudete et exsultate
GS Gaudium et spes
IE Iuvenescit ecclesia
LF Lumen fidei
LG Lumen gentium
LS Laudato si'
NMI Novo millennio ineunte
PD Placuit Deo
PdV Pastores dabo vobis
PO Presbyterorum ordinis
PP Populorum progressio
QoL Ankieta Sekretariatu Synodu on line dla młodzieży
RFIS Ratio Fundamentalis Institutionis Sacerdotalis
RP Spotkanie przedsynodalne (19-24 marca 2018 r.)
SI Międzynarodowe seminarium dotyczące młodzieży (11-15 września 2017 r.)
USG Unia Przełożonych Generalnych
VC Vita consecrata
VG Veritatis gaudium
VD Verbum Domini

Spis treści:

CZĘŚĆ I
PRZEPROWADZENIE ROZPOZNANIA:
KOŚCIÓŁ SŁUCHAJĄCY RZECZYWISTOŚCI

Rozdział I: Być młodym dzisiaj

68
Wieloaspektowa różnorodność kontekstów
W obliczu globalizacji
Rola rodzin
Relacje międzypokoleniowe
Wybory życiowe
Edukacja, szkoła i uniwersytet
Praca i zawód
Młodzież, wyznania i religie

Rozdział II: Doświadczenia i języki
Zaangażowanie i partycypacja społeczna
Duchowość i religijność
Ludzie młodzi w życiu Kościoła
Wszechobecność kontynentu cyfrowego
Muzyka i inne formy ekspresji artystycznej
Świat sportu
Rozdział III: W kulturze odrzucenia
Kwestia pracy
Młodzi migranci
Różne formy dyskryminacji
Choroba, cierpienie i wykluczenie
Rozdział IV: Wyzwania antropologiczne i kulturowe
Ciało, uczuciowość i seksualność
Nowe paradygmaty poznawcze i poszukiwanie prawdy
Antropologiczne skutki świata cyfrowego
Rozczarowanie instytucjami i nowe formy uczestnictwa
Paraliż decyzyjny w nadmiarze propozycji
Przezwyciężenie sekularyzacji
Rozdział V: słuchając młodzieży
Trud słuchania
Pragnienie ,,autentycznego Kościoła”
Kościół ,,bardziej relacyjny”
Wspólnota ,,zaangażowana na rzecz sprawiedliwości”
Słowo seminarzystów i młodych zakonników
CZĘŚĆ II
INTERPRETACJA:
WIARA I ROZEZNANIE POWOŁANIA
Rozdział I: Błogosławieństwo młodości
Chrystus ,,młody pośród młodych”
Powszechne powołanie do radości miłości
Siła fizyczna, hart ducha i odwaga by podjąć ryzyko
Niepewność, lęk i nadzieja
Upadek, skrucha i akceptacja

69
Gotowość, by wsłuchać i potrzeba towarzyszenia
Dojrzewanie wiary i dar rozeznania
Projekt życia i dynamika powołaniowa
Rozdział II: Powołanie w świetle wiary
Życie ludzkie w perspektywie powołaniowej
Powołani w Chrystusie
Do wyjścia ze swoich ograniczeń
Ku pełni radości i miłości
Powołanie do naśladowania Jezusa
Powołanie chrzcielne
Powołanie apostołów
Powołanie Kościoła i powołania w Kościele
Różne drogi powołaniowe
Rodzina
Posługa święceń
Życie konsekrowane
Zawód a powołanie
Bezprecedensowa sytuacji ,,singli”
Rozdział III: Dynamizm rozeznawania powołania
Prośba o rozeznanie
Rozeznanie w zwyczajnym języku i w tradycji chrześcijańskiej
Propozycja rozeznawania powołania
Rozpoznawać, interpretować, wybierać
Rola sumienia
Konfrontacja z rzeczywistością

Rozdział IV: Sztuka towarzyszenia
,,Towarzyszenie” wyraża się na wiele sposobów
Towarzyszenie duchowe
Towarzyszenie psychologiczne
Towarzyszenie i sakrament pojednania
Towarzyszenie rodzinne, formacyjne i społeczne
Towarzyszenie w odczytywaniu znaków czasu
Towarzyszenie w życiu codziennym i wspólnoty kościelnej
Cechy osób towarzyszących
Towarzyszenie seminarzystom i młodym osobom konsekrowanym
CZĘŚĆ III
WYBIERANIE:
DROGI NAWRÓCENIA DUSZPASTERSKIEGO I MISYJNEGO
Rozdział I: Perspektywa integralna
Rozeznanie jako styl Kościoła wychodzącego
Lud Boży w rozczłonkowanym świecie
Kościół rodzący

70
Rozdział II: Zanurzeni w życiu codziennym
Towarzyszenie szkolno-uniwersyteckie
Potrzeba perspektywy i formacji integralnej
Specyfika i bogactwo szkół oraz uniwersytetów katolickich
Ekonomia, praca i troska o wspólny dom
W poszukiwaniu nowych modeli rozwoju
Praca w obliczu innowacji technologicznych
Współdziałanie w tworzeniu miejsc pracy dla wszystkich
W obrębie kultur młodzieżowych
Formowanie do aktywnej postawy obywatelskiej i do polityki
Uczenie zajmowania się światem cyfrowym
Muzyka między światem wewnętrznym a afirmacją tożsamości
Sport i rywalizacja
Przyjaźń i towarzyszenie rówieśnikom
Bliskość i wsparcie w sytuacjach trudnych i w wykluczeniu
Niepełnosprawność i choroba
Uzależnienia i inne słabości
Z młodymi więźniami
W sytuacjach wojny i przemocy
Młodzi migranci i kultura gościnności
W obliczu śmierci
Towarzyszenie i przepowiadanie
Rozdział III: Wspólnota ewangelizowana i ewangelizująca
Ewangeliczna idea wspólnoty chrześcijańskiej
Rodzinne doświadczenie Kościoła
Duszpasterstwo młodych pokoleń
Rodzina, uprzywilejowany podmiot edukacji
Słuchając i prowadząc dialog z Panem
W szkole słowa Bożego
Smak i piękno liturgii
Karmienie wiary w katechezie
Towarzyszyć młodym ku bezinteresownemu darowi z siebie
Wspólnota otwarta i gościnna dla wszystkich
Rozdział IV: Animacja i organizacja duszpasterstwa
Aktywny udział młodzieży
Kościół na danym terytorium
Wkład życia konsekrowanego
Stowarzyszenia i ruchy
Sieci i współpraca na poziomie obywatelskim, społecznym i religijnym

1100total visits,2visits today