Rola pełnego uczestnictwa w Eucharystii w życiu apostoła maryjnego

                         ,,Szczęściem jest – własnym światłem więcej już  nie świecić, Tylko Boga pokochać, światłem Boga płonąć”–   Ks. Jan Twardowski, ,,Wiersze największej nadziei – ,,Dom rekolekcyjny’’

Normy życia apostolskiego, opracowane przez naszego Czcigodnego   Ks. Dyr. Teofila Herrmanna CM, nakazują zelatorom, przewodniczącym parafialnym, moderatorom diecezjalnym, prowadzenie głębokiego życia religijnego, aby przykładem swojego życia, z gorliwością służyli powierzonym im grupom. Mają obowiązek stałej pracy nad sobą, doskonalenia swego życia wewnętrznego, aby ubogaceni łaskami i darami Ducha Świętego promieniowali na otoczenie. – ,,Tylko ten, kto sam płonie, może zapalić do pracy innych’’- często powtarzał tę maksymę Ks. Tadeusz Lubelski CM.  Apostoł maryjny najpierw sam sobą musi świadczyć o wartości wiary w życiu, a potem innym mówić o Jezusie i Maryi. Do osiągnięcia takiego stanu wewnętrznego prowadzi przede wszystkim Eucharystia.

Wielość nazw określających Najświętszą Ofiarę Ciała i Krwi Pańskiej, ustanowionej w Wielki Czwartek podczas Ostatniej Wieczerzy, ukazuje szczególne aspekty tego Sakramentu, np. Msza święta, Wieczerza Pańska, Najświętszy Sakrament Ołtarza, Zgromadzenie Pana, Łamanie Chleba, Najświętsza Ofiara, Święta Boska Liturgia, Święte Tajemnice, Komunia Święta itp. Nazwy te pokazują, że Eucharystia tworzy Kościół, wyrażając jedność wierzących z Bogiem i między sobą. Sakrament ten zapowiadał Stary Testament w  uczcie paschalnej, sprawowanej przez lud Boży Starego Przymierza, ale dopiero Chrystus nadał mu rangę Ofiary, dzięki której otrzymujemy zadatek przyszłej chwały.

Kościół rozumie Eucharystię jako dziękczynienie i uwielbienie Boga Ojca oraz jako pamiątkę Ofiary Chrystusa I Jego Ciała. Jej znaczenie uwydatnia stwierdzenie  Konstytucji Soborowej ,,Lumen gentium’’ : ,,dzięki sakramentom, a szczególnie dzięki świętej Eucharystii udzielana jest i podtrzymywana owa miłość Boga i ludzi, która jest duszą całego apostolstwa’’[LG 33].

Z Eucharystii czerpiemy siły i zachętę do pracy apostolskiej pod warunkiem, że będziemy w niej pobożnie i czynnie uczestniczyć. Ks. Dyrektor AM – Teofil Herrmann CM przypominał nam, że  ,,powinniśmy przeżywać każdą Mszę świętą w łączności z Niepokalaną; Jej rola jako Matki, powierzona Jej przez Pana Jezusa na Kalwarii, uobecniona jest też we Mszy św. ‘’ Na początku Eucharystii trzeba  zwrócić się do Maryi z prośbą o modlitwę za nas, o pobożne wysłuchanie przez nas Słowa Bożego po to, żeby  nas przemieniało wewnętrznie i zaowocowało w naszym życiu. Modlitwa może przybrać taką formę:  ,,Najświętsza Dziewico, wierzę i wyznaję Twoje Niepokalane Poczęcie, wejrzyj na mnie, a przez Twoją dziewiczą czystość i godność Matki Bożej wyjednaj mi u Syna Twego pokorę, miłość, czystość serca, ciała i umysłu, łaskę wytrwania w powołaniu, dar modlitwy, święte życie i śmierć szczęśliwą’’. Amen. [ zob. ,,Promienie Pośredniczki Łask 1989, s. 37].

Należy mieć świadomość, że  Niepokalana będzie z nami podczas Ofiarowania, że poprowadzi nas do stołu eucharystycznego i pomoże godnie przyjąć Pana Jezusa. Ofiarowanie się Maryi pomoże nam usposobić serce na Jej wzór, a po Komunii św.  oddamy Chrystusa Jego Matce, aby Go jak najgodniej uwielbiła w swym sercu. Świadome i pobożne przeżywanie Eucharystii – mimo różnych ograniczeń zdrowotnych czy wiekowych, zapewni nam umocnienie, gdyż będziemy świadomi wstawienniczej modlitwy Matki Bożej, a wzorując się na Jej postawie wobec będącej w potrzebie Elżbiety – ,, z pośpiechem’’ podążymy do ludzi potrzebujących pomocy.

…,,Msza się dzieje. Matka Boska mnie trzyma

                            Jak niezdarną bańkę na słomce’’… [ ks. J. Twardowski]

Rolę Maryi w Kościele podkreślało wielu świętych [ np. Ojcowie Kościoła, św. Bernard, św. Maksymilian M. Kolbe, św. Ludwik M. Grignon de Montfort ] oraz papieże [ np. Paweł VI w encyklice ,,Marialis cultus’’, św. Jan Paweł II – w enc. ,,Redemptoris Mater’’]. Zauważyli Jej sposób życia ściśle związany z wolą Boga, działanie ożywione miłością i wolą służenia, doskonałość ,,Uczennicy Chrystusa’’, przyjęcie Słowa i wprowadzenie go w czyn, Matki Boga, która stała się dla nas ,,zwierciadłem prawdziwych cnót i wspaniałym wykwitem ludzkiej natury; dlatego – ,,cześć Bogarodzicy bardzo przyczynia się do wprowadzenia w życie zasad ewangelicznych’’ – pisał  Ks. Teofil Herrmann CM [,,Promienie…R.1985, s.52].

Liczne dokumenty Kościoła oraz doświadczenie bliskości Maryi w życiu wielu świętych przynaglają nas do poznania Jej roli w różnych sytuacjach życiowych, naśladowania dobrych wzorów, a tym samym bogacenia swego wnętrza i otwarcia na miłość Boga, którego tak ,,sportretował’’  poeta – duchowny katolicki:

( … ),,Wszechświat Go nie ogarnie, a zmieścił się w żłobie

Wszechmogący, a nie wszystko może

skoro  cierpliwie sam prosi o miłość –

bliski, a taki jakby Go nie było,

poważny, bo tak mądry, że cieszyć się umie (…..)

(…) Wszystko ważne pośród rzeczy wiecznych –

uśmiech Boga to łaska, co rozumie śmiesznych.

W świecie, w którym świat się świata boi,

Ukryj mnie w spokoju paradoksów Twoich’’.

[ Ks. J. Twardowski, Wszystko ważne’’]

Był także o tym przekonany proboszcz z Ars, św. Jan Maria Vianney. Mówił: ,,Kiedy skupimy uwagę tylko na Chrystusie, zaufamy całkowicie Jego miłości i miłosierdziu, poczujemy obecność Pana, który ,, puka do naszego serca, czuwa i czeka.’’ Twierdził, że ,,tylko Bóg może wypełnić głodną duszę’’. Wierzył, że liturgia Mszy św. może nawrócić tego, kto w niej uczestniczy i uznawał ją za działanie misyjne, które może posłużyć do dawania świadectwa o spotkaniu z żywym Bogiem.  Wiara w żywego Chrystusa na stole eucharystycznym była dla niego doświadczeniem przymierza z Bogiem, oddającym się człowiekowi w Eucharystii w sposób ostateczny. Mówił często: ,, On jest w sakramencie swej miłości’’; ,,konsekrowany chleb i wino są prawdziwym pokarmem, którego potrzebuje nasze życie duchowe’’ [ Pierre Blank, Rekolekcje z … Św. Jan Maria Vianney, Wyd. M – Kraków 1998,s. 51- 52].

Jak sama Matka Najświętsza w objawieniach  mistycznych Cataliny Rivas z Boliwii mówiła o przygotowaniu się do Eucharystii i jej przeżywaniu?

– Wzbudzić żal za grzechy i wyspowiadać się;

– Wcześniej przyjść do kościoła, pomodlić się i prosić o ducha pokoju;

-Wychwalać Trójcę Świętą;

– Uważnie słuchać czytań i homilii kapłana;

– Zapamiętać przez cały dzień te słowa z Ewangelii, które pozostawiły w sercu jakiś ślad; – ,,Twoje życie zmieni się, jeśli pozwolisz Słowu Bożemu przemieniać się. Powiedz Panu, że jesteś tu, aby słuchać tego, co chce ci powiedzieć’’.  [,,Największy Cud. Tajemnica Eucharystii w mistycznej wizji Cataliny Rivas’’,Kraków 1998,  s. 21] .

– Podczas Ofiarowania w pokornej modlitwie złożyć w ręce Pana siebie, wszystko co mam; prosić o łaski dla rodziny, wspólnoty, dobroczyńców, za wszystkie osoby nam wrogie i polecające się naszym modlitwom. Prosić o pokorę serca, jak to czynili święci. [ tamże, s. 24].

– Mieć pewność, że wraz z nami modlą się nasi Aniołowie Stróżowie. Razem z nimi oddajmy swoje grzechy, cierpienia, nadzieje, radości i smutki, prośby i pragnienia. –,, Msza święta ma nieskończoną wartość, bądźcie więc hojni w ofiarowaniu i proszeniu’’[ tamże, s. 27].

– Podczas konsekracji łączyć się z obecnymi w Kościele świętymi i błogosławionymi, z chórami anielskimi  wielbiącymi Boga i z Nią – Maryją, zawsze obecną, stojącą za celebransem, mającą  głęboki szacunek dla kapłana, trzymającego Jezusa w dłoniach.

…..,,Jak widzisz, jestem tu zawsze [….]. W żadnym innym miejscu nie jestem bardziej obecna niż podczas Mszy świętej . Możecie Mnie zawsze znaleźć u stóp Ołtarza, gdzie sprawowana jest Eucharystia, pozostaję z Aniołami u stóp Tabernakulum, gdyż zawsze jestem z Jezusem’’ [ tamże, s. 34].

– Kontemplować Jezusa, odmówić akt wiary, ufności, miłości, np. modlitwę fatimską lub swoją.

— Rozmawiać z Bogiem; w Imię Jezusa Chrystusa przebaczyć tym, którzy nas zranili, aby poczuć pokój w sercu.

– Przed przyjęciem Komunii św. pomodlić się za kapłanów i wszystkie osoby konsekrowane. Modlitwa Maryi: ,,Panie, błogosław im, uświęcaj ich, pomóż im, oczyść ich, kochaj ich, opiekuj się nimi, wspieraj ich swoją miłością’’ [tamże ,s. 45].

– Po przyjęciu Komunii św. wzbudzić w sercu akt dziękczynienia za otrzymany dar. Jezus powiedział do Cataliny, że zazwyczaj ludzie nie dziękują Mu, ale zasypują ,,litanią próśb’’, nie zdając sobie sprawy, że i On potrzebuje ich miłości. [ s. 51] i chce Sobą wypełnić nasze życie. Prosi: ,,Powinniście przewyższać w cnocie Aniołów i Archaniołów, ponieważ oni nie mają szczęścia przyjmować Mnie jako pokarmu, tak jak wy. Oni piją zaledwie kroplę ze źródła, a wy otrzymaliście łaskę i możecie pić cały ocean’’ [ s. 59].

– Na koniec Mszy świętej pobożnie się przeżegnać, kreśląc wyraźny znak krzyża na piersi i jeszcze chwilę adorować Najświętszy Sakrament.

– Ponieść dar pokoju, miłości do potrzebujących – chorych, samotnych, cierpiących.

Oprac./ Z.M.